Τα Τέμπη

Παρά το ότι πέρασαν τόσες δεκαετίες όλοi οι ΑΕΚΤΖΗΔΕΣ γνωρίζουν τα επεισόδια στα Τέμπη.

Παίζαμε με τον Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη,  ξεκινήσαμε χαράματα δυο πούλμαν της original και δύο της Φυλής 247 (γνωστής και σαν θύρα 21) που είχε τότε πρόεδρο τον σημερινό αντιπρόεδρο του παναθηναϊκού Κωστα Παπαχαριζάνου.

Όλα κυλούσαν ήσυχα, τα πούλμαν ήταν στολισμένα με σημαίες πανό και κασκόλ στα παράθυρα. Τα πούλμαν της φυλής δεν είχαν διακριτικά της ομάδας και κρατούσαν αποστάσεις από μας,  απ το φόβο τους.

Κάποια στιγμή που σχεδόν όλοι ήμασταν "ζαλισμένοι" όσο παίρνει,  ένα οδόφραγμα από περιπολικά  οδήγησε τα 2 πούλμαν σε ένα ξέφωτο με ένα τεράστιο πλήθος παοκσήδων οι οποίοι άρχισαν με πέτρες καδρόνια και κάθε λογής αντικείμενα να σπάζουν όλα τα τζάμια των πούλμαν.

Απαντήσαμε με όποιον τρόπο μπορούσαμε, επιστρέφοντας τις πέτρες που λόγο του ότι ήταν μιλιούνια όλες έβρισκαν στόχο. Ο Τσέλσυ βγήκε ολόκληρος σχεδόν από ένα σπασμένο παράθυρο με μια αναμένη μολότωφ στο χέρι και τη πέταξε στο πλήθος που υποχώρησε έντρομο, ρίξαμε και 2-3 καπνογόνα.

Οι οδηγοί με την ευκαιρία της υποχώρησης του πλήθους προχώρησαν γύρω στα 500 μέτρα. Βγήκαν σχεδόν όλοι έξω και μπροστά εμείς δίνοντας μάχη για να ανοίγουμε δρόμο και πίσω τα πούλμαν αφου προχωρήσαμε 2-3 χιλιόμετρα μπροστά μας σταμάτησαν 3 νεοφερμένα πούλμαν με παόκια. Τους πήραμε στο κυνήγι,  μαχαιρώθηκε ένας από αυτούς (για ευνόητους λόγους δε θυμάμαι απο ποιόν)  και κάποιοι ξυλοκοπήθηκαν ενώ οι υπόλοιποι έτρεξαν στο βουνό να κρυφτούν.

Δε ξέρω αν κάποιος έχει πάει περισσότερες εκδρομές απο μένα (για 6 χρόνια δεν έχασα ούτε έναν αγώνα πρωτάθλημα και κύπελο. Αυτή η εκδρομή ήταν ότι πιο επικίνδυνο έχω ζήσει.

Δυστυχώς κάποιος δανείστηκε τις φωτογραφίες απο τα Τέμπη και δεν τις επέστρεψε κι έτσι θα βάλω φώτο από άλλη εκδρομή.

19 άτομα εξέδρα στη Τούμπα

21 άτομα ξεκινήσαμε απ τη πλατεία Βικτωρίας για τη Τούμπα αποφασισμένοι να κάνουμε εξέδρα ή να σκοτωθούμε.  Εγώ ήμουν ο υπεύθυνος της επικίνδυνης αποστολής.

Δε ξέρω αν τους θυμάμαι όλους. Εγώ (Μισελ)  Ο Κάρολος (Τζιμάκος)Rip, η Ρούλα απ τη Πετρούπολη, ο Σίμος, ο Έντυ (Rip), ο Κώστας απ το Χαϊδάρι, ο Κοτόπουλος απο τη Λούτσα, ο Λάκης απ το Πειραιά (Rip), o Λάζαρος, Τσέλσυ, Ιάσωνας, Τονταϊ (Παναγιώτης), Χρήστος Καλαμάκι,    Δυο Πατησιώτες, Κώστας Ανάκασα, Φασούλας, ο Ράμπο, ο Χομεϊνί.  .... ένας πρεπει να μας λείπει Γιώργος από Κολωνό όπως λένε στα σχόλια και τα ονόματα των 2 από τα Πατήσια  (Ο Πρεκας κι ο Μοβόρος αποκλείεται να ήταν γιατι θα είχαν φάει τα λαρύγκια των Παοκσηδων).  Θα διαβάσουν το άρθρο ας μιλήσουν μπορουν και σχόλιο στο blog.



Οι οποίοι αναγνώρισαν τους 2 παοκσηδες απ τα Πατήσια που τελικά αποφασίσαμε να τους πάρουμε, και για το οικονομικό γιατι τα λεφτα τους θα πρεπε να βαλω εγώ αλλά κυρίως σε μια προσπάθεια επικίνδυνη που αναλάβαμε εγώ με το Σίμο και τελικά απέτυχε να προσπαθήσουμε ενα ειδος ανοχης ενάντια στο Βαζελο (ήταν λογο Βαλιτσογιάννη ο γαύρος της εποχής) κάτι που το είχαμε πετύχει με τους γαύρους οργανώνοντας συντονισμένες επιθέσεις.

Όταν φτάσαμε και μας άφησαν κάπου μετά το Λευκό Πύργο εγω ο Σιμος και τα δυο παοκια πήγαμε στο πρώτο σημείο συνάντησης των Παοκσηδων ενα καφενειο με μπιλιάρδα, εγω φορουσα το κασκωλ στο λαιμο με κουμπωμένο το μπουφάν, αλλά φαινόταν και ο μπράβος που ανέλαβε με παράκληση των δυο απ τα Πατήσια, κάποια γρια τεράστια με το όνομα Ηράκλης ο οποίος μόλις ανέλαβε τη φύλαξη μας έβαλε ένα μεγάλο λοστό στο παντελόνι του. Μου είπε κρύφτο καλύτερα το κασκώλ όλοι σε κατάλαβαν.

Μετά από μιά ώρα όλοι ξεκινήσαμε για το δευτερο ραντεβού όλων των παοκιών. Φτάσαμε στη πλατεία Αριστοτέλους νομίζω, τη κεντρική της Θεσσαλονίκης μα σε 15 λεπτά είχε διαδοθεί σε όλους "δυο οριτζινάλια που μετράνε είναι ανάμεσα μας"  έβλεπα τους ρουφ που έφερναν μεγαλόσωμες ασχημόφατσες και με έδειχναν. Ο Ηράκλης ήρθε και μας είπε χωθήτε στο πρώτο ταξί γιατί ούτε εγώ μπορώ να τους σταματήσω μπαίνοντας στο ταξί σταθηκε με το λοστο στα χέρια για να τους καθυστερήσει μόλις ξεκινησε ένας όχλος μας κυνηγούσε και πετούσε ότι έβρισκε ευτυχώς δε μας πέτυχε τίποτα, πήγαμε Τούμπα και μπηκαμε στη θύρα μας.

Οι υπόλοιποι 17 όπως μου είπε τώρα ο Τσέλσυ πήγανε στο Πανόραμα που έμενε η ομάδα και ήταν σχετικά ασφαλείς κι απο κει στο γήπεδο.

Απ το τελικο κυπέλου στο χαντμπολ

Στο γήπεδο ήμασταν μόνοι οι 19 + καμια 10-12 θαρραλέους ντόπιους Μακεδόνες, όπως οι αδελφοι Πατσά (ψευδώνυμο Σιούτα είναι το κανονικό) νομίζω και ο Κιτσόπουλος, ο Σίμος απ τα Γιανιτσά ο Μιχάλης .  Εντύπωση μου έκανε πως φώναζαν εν χορο δείχνωντας τη μοναδική γυναίκα "εισαι ωραά αλλά πουτάνα Αθηναία" και αυτή έδειχνε κολακευμένη απο το ωραία. Εμείς τους προκαλούσαμε ο Κοτόπουλος με νοήματα ζητουσε απο παοκι να βρεθουν εξω για να του κοψει το λαρύγγι, Ο Κάρολος έκανε κάτι παρόμοια υπήρχαν και καμιά δεκαριά που απλώς τουρτούριζαν από το κρύο και προσπαθούσαν να ζεσταθούν με ζεστό καφέ ή κανα μπάφο.

Μόνη προστασία 10 καπελάκηδες 5 στη μια πλευρά και 5 στην άλλη........ οι εξαγριωμένοι ΠΑΟΚΣΗΔΕΣ που μας ειχαν κυκλώσει ήταν γύρω στις 4 χιλιάδες.
Έλεγα στον επικεφαλής των καπελάκηδων να ζητήσει ενισχύσεις αλλά αυτός ήρεμος, μη φοβάσαι παιδί μου εμεις είμαστε εδώ.

Το εκπληκτικό όταν καμιά 50ριά πήδηξαν ξαφνικά τα κάγγελα  οι 10 καπελάκηδες τους έδειραν με τα παλιά ξύλινα γκλομπς και τους πέταξαν έξω απ το γήπεδο.  Ομολογώ πως χρωστάμε ένα ευχαριστώ σε αυτούς κι ας είναι μπάτσοι ήταν παλικάρια με ... πιο βαριά απ του τσολιά.

Οι νεώτεροι δε μπορουν να φανταστούν πόσο δύσκολο ήταν εκείνη την εποχή χωρις ματ χωρίς προστασία να πας Θεσσαλονίκη (όπως και το αντίθετο, περνουσαμε ολη τη νυχτα στο σταθμό Λαρίσης όταν έπαιζαν με κάποια μικρη Αθηναϊκή ομάδα μήπως και τσακώναμε κάποιο και συχνα τα καταφέρναμε)

Την επόμενη θα σας πω για τον αγώνα με τον Ηρακλή, που 21 ατομα κάναμε πορεία, μας πήγαιναν συνοδεία 3 περιπολικά και 10 πεζοι μπάτσοι καπελάκηδες και μόλις εμφανίστηκαν καμιά 500ριά Παοκια,  οι μπάτσοι έγιναν μπουχός.

0 -2 μες τις Σέρρες με δυο γκόλ του Δίντσικου

Ήταν μια απο τις πιο μαύρες εποχές της ΑΕΚ είχαμε χάσει μες τη Φιλαδέλφεια από ΟΦΗ Παναθηναϊκό, Ηρακλή. Κανείς δεν είχε τη διάθεση να πάει εκδρομή στις Σέρρες που παίζαμε με τον Πανσερραϊκό.

Εγώ αποφάσισα να πάω μόνος με το τρένο, είχα πάει το μεσημέρι κατά τις 4 για καφέ με το Σπύρο το Μιχαλά, πήρα τηλέφωνο να μάθω δρομολόγια τρένου, έφευγε στις 11 το βράδυ. Έτσι είπαμε με το Σπύρο να πάμε στο Σπόρτιγκ που ήταν κοντά να δούμε Σπόρτιγκ -Αρης μπάσκετ.

Μπαίνουμε στο γήπεδο απέναντι υπήρχαν γύρω στα 50-60 σκουλίκια, έκαναν εξέδρα. Ξαφνικά βλέπω ανάμεσα στα σκουλίκια που φωνάζουν ένα δικό μας το "Κέρμιτ" απ τα Πατήσια παλιότερα τον έλεγαν και ¨ασσο" με το Σπύρο προχωράμε γοργά προς τους αρειανούς μπαίνουμε ανάμεσα τους και βουτάω απ το γιακά το "κέρμιτ", τα σκουλίκια ψιλοσάλταραν  ΚΑΘΗΣΤΕ ΚΑΤΩ φώναξα κι ο "κερμιτ" τους ειπε ενταξει δε τρεχει τίποτα. Τον τράβηξα 5-6 μέτρα παραπέρα, τι δουλειά έχεις εσύ εδώ ρε, του λέω και αυτός ο ηλίθιος για να με καλοπιάσει με το φτωχό μυαλό του μου λέει "έλα ρε πάνκη, δε τρέχει τίποτα για πλάκα ήρθα", το καλόπιασμα ήταν το ότι με αποκάλεσε πανκη, εγώ ούτε ήμουν ούτε καν έμοιαζα με κάτι τέτοιο.

Του ρίχνω μια σφαλιάρα και του λέω για πλάκα δηλαδή φώναζες "Ελλας Ελλάς γαμιέται η Αθήνα κι ο Πειραιάς" Έλα ρε πάνκη συγνώμη έκανα βλακεία. του ρίχνω δεύτερη φάπα και του λέω μη σε ξαναδώ στη Φιλαδέλφεια θα σε τσακίσω. Αυτός επέμενε, έλα ρε πάνκη συγχώρεσε με. Εκείνη την ώρα έρχεται κι ο πιο μάγκας των σκουλικιών ο "λουρίδας" δύο μέτρα τουλάχιστον και το μαλί μοϊκάνα. Πάρε το φίλο σου και φύγε του λέω γιατί θα τη πληρώσεις εσύ.  Ο "κερμιτ" δε ξαναπάτησε στην ΑΕΚ ενώ μέχρι τότε δεν έχανε αγώνα ..... οι μεγαλύτεροι απο σας θα ξέρετε για ποιον μιλάω.

Στο σταθμό του ηλεκτρικού αφού αφήσαμε τα σκουλίκια μου μας αγριοκοίταζαν να φύγουν, μόλις έκλεισαν οι πόρτες άρχισαν να μας βρίζουν και να μας απειλούν καθώς το τρένο έφευγε. Χαιρέτισα το Σπύρο που πήγαινε απο την άλλη πλευρά προς το σπίτι του, μπήκα σε ένα βαγόνι προς Ομόνοια.

Κατεβαίνω Ομόνοια και μπροστά στ Νέον βλέπω τον Αυστραλό (απο ότι άκουσα έχει πεθάνει) του λέω πάω Σέρρες έρχεσαι? Σε πόση ώρα φεύγει το τρένο μου λέει, Σε δυο ώρες και κάτι απαντώ. Αρχίζω τη τράκα γιατί δεν έχω μία θα σε βρω στο σταθμό Λαρίσης μου λέει.

10.40 είκοσι λεπτά πριν ξεκινήσει το τρένο έρχεται με ένα καράφλα, να του λέει δε σου λέω ψέματα με το παιδί μαζί θα πάμε εκείνος μπροστά στο εκδοτήριο του δίνει ένα πεντακοσάρικο 900 με επιστροφή είχε το εισητήριο μετράει μέχρι και φραγκοδίφραγκα έχει 800 του δίνω και γω άλλες 100 δρχ βγάζει το εισητήριο. Μπαίνουμε στο τρένο μαζί με το καράφλα βρίσκουμε ένα κουπέ με μόνο του το Τσακατσούκα μέσα. Μπαίνω ο Αυστραλός προχωρά με το καράφλα ψιθυρίζωντας αύριο τέτοια κατά τη 1 θα είμαι εδώ ...... Ποιός γαμάει ποιόν με ρωτά ο τσακατσούκας εγώ παρά το ότι ήμουν 18-19 ετών δεν είχα πάρει χαμπάρι. Τι λες του λέω δε νομίζω, τι δε νομίζεις βρε μαλάκα κάνει μπάμ μου λέει.

Εγώ έπεσα απ τα σύννεφα, τότε είχαν ακόμα κατοίκους. Σε πεντε λεπτά το τρένο ξεκινά ο Αυστραλός μπαίνει στο κουπέ,  ουφ έφυγε κάνει, καλά ρε μαλάκα εισιτήριο για το γήπεδο πως θα πάρεις? του λέω,  δε ξέρω μου απαντά,  πάρε ένα πεντακοσάρικο για να φας και κάτι,  του λέω (το εισιτήριο έκανε 300 δρχ). Δώσε μου και μένα ούτε εγώ έχω,  πετάγεται ο τσακατσούκας, σάλτα και γαμήσου μαλάκα του απαντώ και αράζω σε μια γωνιά.

Ο Τσακατσούκας (τον έλεγαν έτσι γιατί στη Φιλαδέλφεια πουλούσε πασατέμπο φωνάζωντας  ΕΛΑ Ο ΤΣΑΚΑΣ - ΈΛΑ Ο ΤΣΑΚΑΣ - Ο ΤΣΑΚΑΤΣΟΥΚΑΣ ) μου είπε θα μείνω αλλη μια μέρα στις Σέρρες έμαθα έχουν δυο νοσοκομεία, βρίσκω συγγενείς ετοιμοθάνατων ή σοβαρά άρρωστων και τους πουλώ θαυματουργές εικόνες και μου δειξε, ενα κομάτι κόντρα πλακέ με κολλημένη μια εικόνα απο βιβλίο θρησκευτικών.

Ήπιαμε κάτι μπύρες στο εστιατόριο του τρένου και βρήκαμε τρεις 17χρονους,  που πήγαιναν να δουν τη θεια τους αλλά μας είπαν ψέματα, πως πάνε δήθεν για τον αγώνα και θα μείνουν και δυο μέρες μάλιστα  ο ένας είχε στη τσάντα του και κασκώλ και καταλήξαμε να τραγουδάμε συνθήματα στις 2 τα ξημερώματα. Κοιμήθηκα λίγο και στις 7 φτάσαμε θεσσαλονίκη Φωνάξαμε ένα δυνατό Ε-Ε-ΕΝΩΣΙΣ και μετά ο ένας απ τους τρεις πιτσιρικάδες φώναξε "Βούλγαροι".

Ο σταθμάρχης έπαθε αμόκ,  ποιος το είπε αυτό φώναζε! Ξαναπές το μπροστά μου βρε ζάβλακα! Δεν έχεις αρχίδια να το πεις τώρα? Το συνέχιζε κανα πεντάλεπτο ώσπου είπε " Γαμιέστε όλοι οι ΑΕΚΤΖΗΔΕΣ ". Με αυτό σάλταρα. Εγώ το είπα ρε μαλάκα τι θέλεις? του λέω.  Μπαίνει μέσα έξαλλος διώχνει όλους τους επιβάτες και τους συναδέλφους του από ένα βαγόνι μπαίνει σε ένα κουπέ και μου λέει!  Έλα να μετρηθούμε.

Έβγαλε το μπουφαν εγώ κράτησα το πέτσινο που είναι σα πανοπλία δερνόμασταν επι 15 λεπτά, Εγώ μπορεί να είχα κάποιες μώλωπες στο πρόσωπο αλλά αυτός είχε φάει τόσες στα πλευρά και στα νεφρά του που τον πήγαν νοσοκομείο. Προς τιμή του δεν είπε τίποτα στην αστυνομία. Το τρένο όμως χωρίς σταθμάρχη καθυστέρησε 2 ώρες και φτάσαμε Σέρρες 20 λεπτά πριν τη σέντρα.

Μπαίνουμε γήπεδο, αφού φτάσαμε τρέχοντας και βλέπουμε πως είμασταν μεσα στην εξέδρα των φανατικών Σερραίων ενω οι δικοί μας βορειοελλαδίτες ήταν δίπλα μας χώριζε ένα κάγκελο 5 μέτρα ψηλό οι πιο νταήδες και μεγαλόσωμοι άρχισαν να έρχονται προς το μέρος μας, ο Αυστραλός σα μαϊμού σκαρφαλώνει και πηδάει δίπλα σε λίγα δεύτερα. Έλα έλα με φώναζαν οι δικοί μας, ανεβαίνω στο κάγκελο αλλά 5 μέτρα κι απο κάτω σκαλιά. Εγώ έχω πρόβλημα με τον αστράγαλο απο 2 μέτρα να πηδήξω γυρνά και πρήζεται, κουτσαίνω για μέρες.  Είμαι γύρω στα πέντε λεπτά στο κάγκελο,  από τη μία φώναζαν πήδα θα σε πιάσω,  από την άλλη κούναγαν βρίζοντας το κάγκελο για να πέσω. Μου φάνηκαν τα 5 λεπτά μιά ώρα ώσπου αναγκάστηκα να κρεμαστώ απ το κάγκελο και να πέσω από μικρότερο ύψος.

Ευτυχώς δε γύρισε ο αστράγαλος και προσγειώθηκα πάνω σε σκαλοπάτι κι όχι ανάμεσα σε δύο. Τελειώνει ο αγώνας τα μεγάφωνα λένε οι οπαδοί της ΑΕΚ για την ασφάλεια τους να παραμείνουν στο γήπεδο, όμως το τρένο μας έφευγε σε 20 λεπτά και ο σταθμός ήταν 15 λεπτά τρέχοντας.  Φύγαμε με τη μία,  προλάβαμε  28 ώρες ταξίδι με το τρένο για δυο ώρες στις Σέρρες για να δούμε ΑΕΚ.

Απο την επιστροφή δε θυμάμαι τίποτα μάλλον θα κοιμόμουν συνέχεια.

 Α και κάτι που για μένα δεν έχει μεγάλη σημασία κερδίσαμε 0-2 με δυο γκολ του Γιάννη του Δίντσικου.

Όποιος θυμάται χρονιά να μου το πει να το προσθέσω.
(Δεν έχω βάλει χρονιά γιατί μου έχουν πει 3 διαφορετικές ημερομηνίες) καλύτερα έτσι στις αρχές των 80s.


Οι φώτο δεν είναι δικές μου αν τις δει όποιος της έφτιαξε να μου πει να αναφέρω το όνομα του.

Δυναμωτικό το ξύλο στο Μοσχάτο

Πολλοί θα θυμούνται αυτό το σύνθημα που φωνάζαμε για χρόνια στους Γαύρους, εκείνη την εποχή οι φανατικοί Gay ήταν πολύ περισσότεροι, μας είχαν κάνει χουνέρια όπως αυτό που σας έλεγα στο προηγούμενο άρθρο που τόλμησαν να μπουν στη  στη σκεπαστή.

Είχαμε μαζευτεί στη πλατεία Βικτωρίας για να πάμε πορεία στο Φάληρο (με τον ηλεκτρικό) τη προηγούμενη χρονιά έσπασαν το τρένο πριν φτάσει κάποιοι τραυματίστηκαν απ τα τζάμια και όταν κατεβήκαμε Φάληρο μας σκόρπισαν ήταν 5 προς 1 και βάλε, εμείς γύρω στους 300 κι αυτοί σχεδόν 2 χιλιάδες.

Η ώρα περνούσε θυμάμαι πως δεν ειχα υπομονή και ξεσήκωσα κάποιους να πάμε με τα πόδια Ομόνοια μήπως βρούμε μερικούς  GAY. Ο Τάκης ο Κούβερης αναγκάστηκε να μου ρίξει μπουκέτο για να μας σταματήσει..... είμασταν όλα τα φυντάνια της εποχής, ο Μιχάλης (Λάρης), ο Ζήσης ο ψηλός δε θυμάμαι αν ήταν κι άλλοι Ζήσηδες ο Αρκούδας κι ο πάνκης, ήταν ο Τζιμάκος, ο Στέργιος (Πόρκυ )(που θα το διαβάζει αυτό), Παντελάκης,  Κους, Φλώρος, Έντυ, Σίμος, Πατ, Γάτος, Snake, Ηλίας Lemmy, Mιχάλης Ozzy, Ράμπο, και άλλοι που δε θυμάμαι τώρα.

Αποφασίσαμε να τους αιφνιδιάσουμε και να κατεβούμε Μοσχάτο και με τα πόδια να τους περιλάβουμε όπως θα περίμεναν το τρένο για να το σπάσουν.  Έτσι κι έγινε ήταν και λίγο αργά και μερικοί απο αυτούς είχαν ξεκινήσει για να μπουν μέσα, τους πετύχαμε απέναντι από τη παλιά ΔΕΗ τους τρέξαμε ως την 7. Αμέσως Ματ και Ζητάδες γέμισαν το τόπο κρύφτηκα σε μια αυλή πίσω απ το κορμό ενός μεγάλου δένδρου όταν με κυνηγούσαν 5 ζηταδες, όταν ηρέμησαν τα πράγματα σταμάτησαν σειρήνες και φωνές από διάφορα σημεία της αυλής του σπιτιού που ήμουν εμφανίστηκαν καμιά δεκαριά 4 σε μια αποθηκούλα του σπιτιού 2 κάτω απο κάτι σκαλοπάτια και άλλοι μέσα από θάμνους.

Φτάσαμε στο γήπεδο στο εικοστό λεπτό αλλά είμασταν χαρούμενοι! ΕΙΧΑΜΕ ΤΡΕΞΕΙ ΤΟΥΣ ΓΑΥΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ ΤΟΥΣ.

Αρης - ΑΕΚ στο Καυτανζόγλειο

Για ένα ακόμα αγώνα με τα σκουλήκια θα μιλήσουμε και θα θυμηθούμε σήμερα, κάπου στα 80s,  τον αγώνα στο Καυτανζόγλειο, ήταν 1η αγωνιστική όπως μου θύμισε ο Αλέκος στο facebook,  ήταν η τελευταία φορά που πήγαμε Θεσσαλονίκη  χωρίς αστυνομική προστασία.  Ξεκινήσαμε το μεσημέρι του Σαββάτου απο τη πλατεία Βικτωρίας.

Όλα ξεκίνησαν μετά από δική μου ιδέα, διανυκτέρευση στη Κατερίνη και να φτάσουμε στο γήπεδο 20 λεπτά πριν την έναρξη ώστε να μη μας αναγκάσει η αστυνομία να σκορπίσουμε από την ώρα που θα φτάσουμε και να καταφέρουμε να πάμε οργανωμένα όλοι μαζί στο γήπεδο.   Φτάσαμε Κατερίνη λίγο πριν τα μεσάνυχτα σκορπίσαμε στη πόλη και δώσαμε ραντεβού στις  11 με 12 το πρωί. Ο αγώνας άρχιζε στις 2.30.

Γύρω στις 2 Κυριακή μεσημέρι με τη συνοδεία ενός περιπολικού φτάσαμε 500 μέτρα από τη θύρα που είχαμε εισιτήρια. Είχαμε και όρθιους είμασταν 120 άτομα και ανάμεσα μας 2 Άγγλοι σκινχεντ, οπαδοί της Άστον Βίλα αν θυμάμαι καλά, τους είχε φέρει ο Κώστας απ τη Κηφισιά .

Ξεκινάμε προς τη θύρα φωνάζοντας, τότε συνήθιζαν, να δίνουν εισιτήρια στους φανατικούς στη θύρα που θα ερχόντουσαν οι φιλοξενούμενοι. Στο Καραΐσκάκη εμεις πηγαίναμε στην 7 και οι Γαύροι ερχόντουσαν στη σκεπαστή, ηλίθια τακτική που προκαλούσε επεισόδια.

Μπαίνω εγώ πρώτος μαζί με το Γιάννη το ταχυδρόμο απο πισω οι υπόλοιποι, είχε αυτές τις μπάρες που πέρναγε ένας ένας, έρχεται ένα πλήθος κατά πάνω μας, εγώ με το ταχυδρόμο βρισκόμαστε πίσω απ τα σκουλήκια που δίνουν μάχη με τους δικούς μας που βγαίνουν έξω, θυμάμαι το συγχωρεμένο το Τσινίτα  με τον Ηλία το Λέμυ να τους αποκρούουν στις μπάρες.

Τελικά τα σκουλήκια καταφέρνουν να βγουν και γω με το ταχυδρόμο βλέπαμε από το πάνω μέρος της κερκίδας τη μάχη που πήγαινε προς το σημείο που είχαμε αφήσει τα πούλμαν.

Όταν τέλειωσε ο αγώνας, αποτέλεσμα δε θυμάμαι,  πήγαμε στα πούλμαν που είχαν γίνει καλοκαιρινά οι δικοί μας αλαφιασμένοι να μας περιγράφουν τις φάσεις των επεισοδίων, που κράτησαν αρκετή ώρα,  οι δυο Εγγλέζοι και 5-6 άλλοι ήταν άφαντοι, τελευταία φορά είχαν δει τους Εγγλέζους με σπασμένα μπουκάλια μπύρας να ορμάνε ανάμεσα στα Αρειανά.

Στην επιστροφή το κρύο ήταν ανυπόφορο χωρίς παρμπρίζ, χωρίς κανένα παράθυρο το δαγκώσαμε,   μόλις φτάσαμε στη Βικτώρια, έκπληξη οι δυο Άγγλοι σκινχεντ μας περίμεναν πίνοντας μπύρες ενθουσιασμένοι με την όλη φάση ήταν γεμάτοι αίματα και χαρακιές, είχαν γυρίσει με ωτο στοπ.. Εσείς στην Ελλάδα ξέρετε να διασκεδάζεται με το ποδόσφαιρο μας έλεγαν, στην Αγγλία δε γίνονται τόσο χοντρές φάσεις..

Όποιος θυμάτε το αποτέλεσμα του αγώνα και τη χρονιά, να το πει για να το προσθέσω στην αρχή του άρθρου. (Δε θυμάμαι απο που βρήκα τη δεύτερη φώτο ελπίζω όποιος έχει κάνει το photoshop να μην έχει αντίρρηση, αν θέλει μπορούμε να βάλουμε το όνομα του κάτω απ τη φωτο).

Σύμφωνα με αναγνώστες είχαμε κερδίσει 0 -3 τον αγώνα.

Άρης- ΑΕΚ 1 - 3 (εκδρομή με τρένο και τρόμο)

Πριν ξεκινήσω τη διήγηση να σας πω πως για αργότερα έχω να σας διηγηθώ και στιγμές δόξας.....  20 άτομα να τα βάζουμε με χιλιάδες χωρίς να σταματήσουμε λεπτό απ τα 90 του αγώνα να φωνάζουμε ή δυο πούλμαν να δίνουμε μάχη μέχρι εσχάτων στη Θεσσαλονίκη και πολλές άλλες.

Η ομάδα πήγαινε απ το κακό στο χειρότερο, 1986-87 θαρρώ,  κι έτσι δεν έγινε εκδρομή στου Χαριλάου.  Εγώ πήρα ένα ξάδελφο που μόλις είχε μεταναστεύσει στην Αθήνα απ τη Κωνσταντινούπολη (αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που ήρθε να δει εκτός την ΑΕΚ) και πήγαμε σταθμό Λαρίσης να πάρουμε το τρένο των 11, μες το τραίνο βρήκαμε έναν ΑΕΚτζή που όπως νομίζαμε είχε το θάρρος να ρθει τέτοια εκδρομή με το χέρι στο γύψο, τον Ιάσωνα, το Λάζαρο κι ή το "τσακα τσούκα" ή το "μπαγλαμά" αυτοι οι δυο είχαν το κοινό να πουλούν σπόρια στη Φιλαδέλφεια και εικονίτσες που έφτιαχναν μόνοι τους με κοντρα πλακε και αγίους από σχολικά βιβλία θρησκευτικών, στα νοσοκομεία τυων πόλεων που παίζαμε....  συνήθως πήγαιναν με τρένο για να μη τους κλέψουν οι δικοί μας στα πούλμαν.

Η διαδρομή με το τρένο ήταν ευχάριστη όλο γέλια μια με τον Ιάσωνα και μια με το τύπο με το γύψο που ήταν εντελός τούβλο ( για να καταλάβετε νόμιζε πως το πρόεδρο της ΑΕΚ το λέγαν Ζαβεδόπουλο) ..... εκεί βγήκε και η φοβερή ατάκα Ιάσωνα - Λάζαρου που γελούσαμε 3 χρόνια Είχε κερδίσει τις εκλογές το Πασόκ κι ο Ιάσων λέει "οι ΚΚέδες ψηφάγανε πασόκ"  "και που το ξέρεις" τον ρωτά ο Λάζαρος, "μου τόπε ο Φλωράκης" απαντά ο Ιάσωνας.

Φτάσαμε κατά τις 11  το πρωί στη Θεσσαλονίκη, βγήκαμε με προσοχή με κρυμμένα κασκόλ, δεν υπήρχαν άτομα να περιμένουν πρώτα φάγαμε μια μπουγάτσα και μετά χωριστήκαμε σε 2 ομάδες των τριών για να μη γίνουμε αντιληπτοί. Εγω με το ξάδελφο Σωτήρη και ο τύπος με το γύψο στο χέρι.

Πήραμε το τρόλεϊ για Χαριλάου, κατεβήκαμε ακριβώς μπροστά στο γήπεδο, μας κύκλωσαν με τη μία πριν κάνουμε βήμα "απο που είστε φιλαράκια"  Απο δω απο Θεσσαλονίκη τους λέμε Εσένα λένε στο Σωτήρη σε πιστεύουμε (ειχε ακόμα τη βαριά Πολίτικη λαλιά) είσαι σίγουρα δικός μας αλλά ο ξαδελφος σου αποκλείεται (του είπαμε πως είμαστε ξαδέλφια) όσο για σένα με το σπασμένο χέρι τι να σε κάνουμε καημένε να σου σπάσουμε και το άλλο? Αυτός κλαιγόταν λέγοντας διάφορα εμένα με έψαξαν αλλα δε βρήκαν ούτε το κασλώλ ούτε τα λεφτά μόνο κέρματα και τα εισιτήρια αγώνα και τρένου. Του τρένου μου το επέστρεψαν.

Τους ρωτάω πως μας καταλάβατε αμέσως " απ το πέσινο βρε ζάβλακα" μου λέει εδώ πέτσινο φορά ο τάδε και οι αδελφοί δείνα.  Που να φανταστώ στη σκεπαστή το 75% φορούσε πέτσινο. Μιλούσανε όλοι με τη ντόπια διάλεκτο σε κάθε φράση υπήρχε το ντερβίση σε κάθε τρεις το "ντεμέκ" κτλ, δε σας είπα ακόμα πως τρεις απο αυτούς κρατούσαν μαχαίρια Στο Σωτήρη έλεγαν μη φοβάσαι μόνο το ξάδελφο σου θα σφάξουμε (εμένα).   Θα μπούμε όλοι μαζί στο γήπεδο μας λένε με τα τρία δικά μας εισητήρια και σπρώξιμο ενω ενα μαχαίρι πίεζε το νεφρό μου μπήκαμε 6 άτομα, πήγαμε κάτσαμε ακριβώς στη πιο εμφανή θέση στο κέντρο του πέταλου ο απο πίσω μου είχε ένα ξυράφι από μπαρμπέρικο στη καρωτίδα μου και μου λέει τσιμουδιά να δούμε ποιοι θα σου μιλήσουν.

Ο Ιάσωνας ο Λάζαρος κλπ είχαν δει απ έξω τη φάση και πήγαν αλλού πρώτα βλέπω το Μιχάλη το Δραμινό, κατάλαβε αμέσως απ τα μάτια μου και πήγε αλλού, μετά ο Κιτσόπουλος, τότε έμενε Θεσσαλονίκη,  με βλέπει απο μακρυά με χαιρετά κουνώντας τα χέρια, το ξυράφι πιέζετε στο λαιμό μου αλλά πάλι με τα μάτια κατάλαβε και με ανοιχτά χέρια μας προσπερνά και αγκαλιάζει έναν άγνωστο 4 σειρές πιο πάνω.  Έπειτα φτάσανε οι Πατσάδες,  γάτες κατάλαβαν μα τη μία τι τρέχει και ήρθαν κάθησαν 2 θέσεις δίπλα μας ώστε να βοηθήσουν στα χειρότερα, φυσικά μας είχαν ζαλίσει χρόνια για τως κοπανάνε σκουλίκια μαζι με τα μπαοκια για διασκέδαση.  Ο Στάθης ο Πατσάς μάλιστα ήρθε και μου ζήτησε φωτιά για να δει καλά πως ήταν το σκηνικό, πίσω μας 7-8 σκουλίκια κι άλλα δέκα τριγύρω όπως μου πε μετά.

Τέλος πάντων πετάξανε 3 μπαλάκια ο Μαύρος και η παρέα του και τα σκουλίκια ήταν τόσο χάλια που μας άφησαν να φύγουμε 3-4 μου είπαν τα ονόματα τους για να γίνουν γνωστοί αλλά τα χω ξεχάσει.

Η περιπέτεια δε τελείωσε πάμε προς το σταθμό αλλά η επιστροφή των εισιτηρίων των τρένων ήταν κόλπο για να ξέρουν με πιο τρένο φεύγαμε, μας περίμεναν καμιά εκατοστή δυο από αυτούς κρατούσαν και δυο αγριεμένα ντόπερμαν.  Κάναμε πίσω κόψαμε δεξια και πήγαμε να πάρουμε λεωφορείο για Κατερίνη για να προλάβουμε το τρένο εκεί, ξεκινούσε σε 45 λεπτά. Μπαίνουμε οι τρεις σε ενα πατσατζίδικο, έρχεται ο σερβιτόρος και ρωτά το Σωτήρη "πως την έχεις" αμάν πάλι ντοπιολαλιά θέλει να μας ψαρώσει σκέφτηκε.... πρόλαβα και του λέω πιάσε 3 ψιλοκομένους ντερβισόμαγκα κι έφυγε.

Τελικά  με το λεωφορείο προλάβαμε το τρένο στη Κατερίνη και βρήκαμε και τους άλλους.
Παρολίγο να το ξεχάσω μόλις φτάσαμε ο τύπος με το γύψο πάει στη τουαλέτα και γυρίζει υγειέστατος, και λέει, πήγα στον αδελφό μου που δουλευει στον Ευαγγελισμό και μου βαλε το γύψο για την εκδρομή για να μη με χτυπήσουν με είχε τρελάνει στη φαγούρα το άτιμο.

Δύσκολες εποχές για την ομάδα μας με πρόεδρο τον Ανδρέα Ζαφειρόπουλο, αλλάζαμε προπονητές σα τα πουκάμισα κι ευτυχώς είχαμε ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΟ ΘΕΟ (Tomas Black), να μας κρατά ενωμένους και φανατισμένους με τα γκολ που έβαζε, αυτοι μιλούσαν για τίτλους και μεις πως έχουμε το καλύτερο ποδοσφαιριστή της χώρας.



Για να καταλάβετε για τη εποχή μιλάμε τη προηγούμενη χρονιά ο γενικός αρχηγός της ΑΕΚ Γιάννης Χρυσοβιτσιάνος συνελήφθη όταν επιχείρησε, με διαμεσολαβητή τον πρώην κεντρικό αμυντικό Γιώργο Ρήγα, να δωροδοκήσει τους αντίπαλους ποδοσφαιριστές Μιχάλη Γαλατίδη, Γιώργο Σφακιανάκη και Γιάννη Αντωνιάδη. της   ομάδας του Πανσερραϊκού για να χάσουν ώστε η ΑΕΚ να εξασφαλίσει τη συμμετοχή στο Ουέφα παίρνοντας τη 3η θέση.   Η ΑΕΚ τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών από την επόμενη διοργάνωση. Παρά την αποκάλυψη της απόπειρας δωροδοκίας ο αγώνας διεξήχθη κανονικά και έληξε 2–0 υπέρ των γηπεδούχων.

Τελικά για να πάει η ΑΕΚ στο ΟΥΕΦΑ αφου ισοβάθμησε με τον Ηρακλή έγινε μπαραζ ....Το μπαράζ ΑΕΚ–Ηρακλής (4–1 και 0–3 στους μεταξύ τους) για την κατάληψη της 3ης θέσης διεκόπη στο 53' (0–0) και κατακυρώθηκε υπέρ της πρώτης. Ο Ηρακλής για διαμαρτυρία που δεν ειχαν κοπει βαθμοι σε αυτη τη χρονιά για την ΑΕΚ άρχισε να παίρνει κόκκινες κάρτες μέχρι να μείνουν 6 ή 7  παίχτες και να διακοπεί ο αγώνας.

Και το εν λογω πρωτάθλημα άρχισε με την ΑΕΚ με -3 βαθμούς (τότε η νίκη έδινε 2 βαθμούς).

Η ομπρέλα θεωρείται όπλο ? (Καλαμαριά - ΑΕΚ )

Ο αριθμός 19 ήταν σημαδιακός για αγώνες στη Θεσσαλονίκη, τόσοι ξεκινήσαμε χαράματα Κυριακής από τη πλατεία Βικτωρίας για τη Θεσσαλονίκη παίζαμε με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς τη χρονιά που έκανε ανακαίνιση στο γήπεδο του και χρησιμοποιούσε για έδρα το Χαριλάου. Ο Ράμπο, ο Λάκης απ το Πειραιά, ο Ιάσωνας, ο Γιάννης απ το Κοκκινο Μύλο, ο Χρήστος απ το Καλαμάκι (Backjim) ο Λάζαρος, ο Αμμός,  ο Έντι και τα άλλα παιδιά.

Φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη 2 περίπου ώρες πριν την έναρξη υπεύθυνος του πούλμαν ήμουν εγώ, πρώτα στο Πανόραμα που έμενε η ομάδα,  κατέβηκα  πήρα τα εισιτήρια, και μετά με συνοδεία ενός περιπολικού μας πήγαν σε ένα παράξενο πάρκινγκ γεμάτο κλούβες. Πού είμαστε ?  ρώτησα τους μπάτσους. Στο Ντεπό της αστυνομίας, μου είπαν. Πού είναι το γήπεδο? ρώτησα. Όποιο απο τα απέναντι στενά να πάρετε θα σας βγάλει Χαριλάου, μου είπαν.

Ο Λάζαρος, ο Ταχυδρόμος, ο Ράμπο, ο Έντι, ο Σίμος, ο Γίδος, και τα άλλα παιδιά πήραμε ένα στενό κι αρχίσαμε να προχωράμε Βόρεια. θα περάσαμε πάνω από 12 τετράγωνα φωνάζοντας συνθήματα  και γήπεδο πουθενά, συνεχίσαμε  μετά απο 45 λεπτά συνολικά περπάτημα φτάσαμε στο γήπεδο και μάλιστα ακριβώς στη θύρα που είχαμε εισιτήρια, απέναντι απ τα επίσημα.

Μπήκαμε με τους περισσότερους να φοράμε κασκώλ στο λαιμό υπήρχαν καμιά  300ριά μεγαλύτερης ηλικίας στη θύρα αλλά μόλις μας είδαν άνοιξαν οι ενδιάμεσες πόρτες και τριπλασιάστηκαν. Ψιλόβρεχε και όλοι κρατούσαν ομπρέλες, απο εκείνες τις παλιές τις τεράστιες με το ξύλινο χερούλι σαν απο μαγκούρα και τη μακριά μύτη από σίδερο.

Στο πρώτο ημίχρονο βάζουμε γκολ. Ποιός το έβαλε με ρωτά ένας μεγαλόσωμος σαραντάρης μπροστά μου, ο Βοϊτσίδης του λέω, γεμάτος χαρά φωνάζει στους φίλους του ο Βοϊτσίδης ήταν αυτός δικός μας. Από που είσαι με ρωτά ? απο Αθήνα του λέω. Η καταγωγή ξαναλέει, του λέω το επώνυμο μου που τελειώνει σε "ιδης" χάρηκε.

Ημίχρονο, εμείς ξεθαρρέψαμε λίγο μαζευτήκαμε πιο κοντά. Εγώ αν δε κάνω λάθος καθόμουν απ την αρχη με το Γιάννη απ το Κοκκινο.Μύλο. στα 3-4 λεπτά του 2.ου ημιχρόνου . βάζουμε κι άλλο γκολ και πανηγυρίζουμε τρελά με ένα δυνατό Ε Ε Ενωσις στην αρχή και μετά  τα γνωστά μπινελίκια ... και τώρα μπορείτε να πα να γαμηθείτε.

 ΌΛΟΙ ΟΙ ΆΛΛΟΙ ΜΕ ΤΙΣ ΟΜΠΡΕΛΕΣ ΓΙΑ ΟΠΛΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΟΥΝ ΑΛΥΠΗΤΑ, Για κάθε ένα από μας αντιστοιχούσαν 5-6 άτομα με ομπρέλες, εγώ τυχερός γιατί ο τύπος που του είχα πει για το Βοϊτσίδη με κρατούσε φωνάζοντας όχι αυτόν είναι τεμέτερον. Όλοι είχαν φύγει τρέχοντας μετά από 15 λεπτά και τότε όταν όλοι κοίταζαν εμένα μου λέει,  δε μπορώ να σε προστατέψω άλλο τρέξε.

 Έκανα τη διαδρομή των 45 λεπτών σε 5. Ίσως η πρώτη, (λάθος η δευτερη στο επόμενο άρθρο σας σας πω γι αυτή ήταν πάλι Χαριλάου με Αρη και είμασταν 5 ή 6 με το τρένο.)  και τελευταία φορά που φοβήθηκα, μετά πήρα το κολάι.

. A και το καλύτερο είχαμε δει λάθος το γκολ το χε βάλει ο Εστερχάζι.   Αλλά απ τη μεριά μας φάνηκε να είναι του Βοϊτσίδη, μεγάλη τύχη


Ο φίλος που χρησιμοποίησα τη φωτογραφία του ας επικοινωνήσει να μπει το όνομα του από κάτω.